با این حال، نمیتوان نقش همین خودروها را نیز نادیده گرفت. حضور خودروهای روز دنیا در مناطق آزاد، هرچند محدود، باعث شد بخشی از جامعه با استانداردهای جهانی صنعت خودرو، کیفیت، ایمنی و فناوریهای جدید آشنا شود و تفاوت میان بازار رقابتی جهان و بازار انحصاری ایران را از نزدیک ببیند. همین تجربه، مطالبه عمومی برای افزایش کیفیت و ایجاد رقابت در صنعت خودرو را تقویت کرده است.
اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست؛ آیا مناطق آزاد توانستهاند مأموریت اصلی خود را انجام دهند یا به مرور از اهداف اولیه فاصله گرفتهاند؟ و مهمتر از آن، اگر مردم از رقابت استقبال میکنند، مصرفکنندگان خواهان انتخابهای بیشتر هستند و حتی بسیاری از خودروسازان و قطعهسازان اعلام میکنند که با واردات در صورت آزادسازی قیمتها مشکلی ندارند، پس چرا هنوز یک بازار رقابتی واقعی در صنعت خودروی ایران شکل نگرفته است؟
شاید پاسخ این سؤال، نه در توانایی تولیدکنندگان یا سلیقه مصرفکنندگان، بلکه در ساختار سیاستگذاری و نوع نگاه به بازار خودرو نهفته باشد؛ بازاری که آینده آن بیش از هر زمان دیگری به تصمیمات سیاستگذاران گره خورده است.
