شیوههای مومیایی کردن، که زمانی با آیینهای عجیب و غریب مصر باستان یا فرهنگهای آمریکای جنوبی مرتبط است، در اکتشافات اخیر قلعه میلاند در فرانسه تایید شده است.
در ایران، تعدادی از باستانشناسان مشهور وجود دارند که تأثیر زیادی بر علم باستانشناسی و تحقیقات تاریخی داشتهاند.
دوران پارینه سنگی پسین(UP)در جنوب غرب آسیا، همواره دوره مهمی تلقی میشود، چرا که شاهد تنوع، آمیزش و سازگاری انواع مختلفی از هومینینها با محیطهای جدید بوده است.
جام زرین عمارلو که مربوط به نیمه نخست هزاره اول پیش از میلاد است، دارای نقوشی از جمله سواستیکا و صحنهای از حمله شیر به گوزن است. این آثار فرهنگی از اهمیت بالایی برخوردارند و به عنوان نماد قوم آمارد در گیلان شناخته میشوند.
فنجان نماها یا “cup marks” در ایران به گودیهای ایجاد شده بر روی سطوح سنگی صاف در کف و دیوارههای غارها و کوهها اشاره دارند. این نشانهها که به عنوان جوغن نیز شناخته می شوند ، نوعی نشانه رمزگونه است که در نقاط مختلف ایران یافت میشوند.
در قلعه باستانی کف که توسط اورارتوی ها در شهر بیتلیس در جنوب شرقی ترکیه ساخته شده بود، یک مهر از جنس آلابستر که گمان می رود متعلق به یک نجیب زاده از امپراتوری آشور باشد، کشف شد.
شیر انسان، که به نام “Löwenmensch” یا “شیر مرد” نیز شناخته میشود، یک مجسمه ۴۰ هزار ساله است که از جنس عاج ساخته شده و مربوط به دوره پارینه سنگی فوقانی است. این تندیس در غار Hohlenstein-Stadel کشف شده و نشان دهنده تأثیرات فرهنگی و هنری پیچیده آن زمان در جوامع انسانهای اولیه است.
اجداد باستانی ما در ۴۱ هزار سال پیش، از آتش برای تغییر شکل محیط اطراف خود استفاده کردند!بر اساس مقالهای که اخیرا منتشر شد، مشخص شد که در ۴۱ هزار سال پیش، اولین ساکنان تاسمانی از “آتش” برای اصلاح و مدیریت محیط خود استفاده کردند.
کتیبه ای باستانی با نقش شیر و ابوالهول، سرانجام رمزگشایی شد سنگ نوشته ای از قول «مادر خدایان» .
