مدیرعامل اینتل رایانش کوانتومی فوتونیک را تحسین کرد و از اتکای خود به ایجنت‌های هوش مصنوعی گفت

«لیپ-بو تان»، مدیرعامل اینتل، معتقد است برای اینکه رایانش کوانتومی به فناوری قابل‌استفاده‌ای تبدیل شود، شرکت‌ها باید سراغ بازارهایی بروند که تقاضای واقعی برای آن‌ها وجود دارد. او در پادکست QuantumJane درباره رایانش کوانتومی و نحوه استفاده خود از هوش مصنوعی صحبت و فاش کرد که شخصاً با سرمایه خودش در چند شرکت حوزه رایانش کوانتومی سرمایه‌گذاری کرده است.

لیپ-بو تان در ابتدای این گفت‌وگو توضیح داد که چگونه به استفاده از ایجنت‌های هوش مصنوعی روی آورده است. مدیرعامل اینتل دیدگاه مثبتی نسبت به هوش مصنوعی عامل‌محور دارد و در تماس‌های مالی این شرکت نیز درباره توانایی این فناوری برای افزایش تقاضا در حوزه پردازنده‌ها، هم‌زمان با توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی، ابراز امیدواری کرده است.

وقتی از تان درباره نحوه استفاده‌اش از هوش مصنوعی پرسیده شد، او گفت نمی‌تواند تعداد دقیق ایجنت‌هایی را که استفاده می‌کند به خاطر بیاورد، اما همچنان برای انجام امور خود به آن‌ها تکیه می‌کند.

او گفت اولین کاری که صبح‌ها انجام می‌دهد، بررسی میزان پیشرفت ایجنت‌ها است. مدیرعامل اینتل ایجنت‌ها را «شگفت‌انگیز» توصیف کرد و افزود که آن‌ها به او کمک می‌کنند تعداد دستیارانی را که برای انجام تحقیقاتش نیاز دارد، کاهش دهد.

برخلاف هوش مصنوعی سنتی که معمولاً به مدل‌های زبانی بزرگی مانند ChatGPT و Grok اشاره دارد، ایجنت‌ها بر تصمیم‌گیری مستقل برای تعیین اهداف و اجرای اقدامات متکی هستند. این مدل‌ها هزینه بالایی دارند و برای مثال، سرویس Grok Bot شرکت xAI در قالب بسته‌هایی ارائه می‌شود که قیمت آن‌ها به ۳۰۰ دلار در ماه می‌رسد.

مدیرعامل اینتل با سرمایه شخصی خود در رایانش کوانتومی سرمایه‌گذاری کرده است

در ادامه گفت‌وگو و با تغییر موضوع به سمت رایانش کوانتومی، تان توضیح داد که اولین شرکت کوانتومی که در آن سرمایه‌گذاری کرده، IonQ بوده است. IonQ خود را یک شرکت فعال در زمینه رایانش کوانتومی مبتنی بر یون‌های به‌دام‌افتاده معرفی می‌کند.

این شرکت به‌جای استفاده از کیوبیت‌های مصنوعی، از اتم‌های طبیعی به‌عنوان کیوبیت استفاده می‌کند که درون یک محفظه خلأ معلق هستند.

IonQ معتقد است این روش به کیوبیت‌ها اجازه می‌دهد حالت‌های بسیار حساس خود را برای مدت بیشتری حفظ کنند و محاسبات پیچیده‌تری انجام دهند. این شرکت همچنین باور دارد روش مذکور می‌تواند هزینه خنک‌سازی مورد نیاز برای فعالیت پردازنده‌های کوانتومی را به میزان قابل‌توجهی کاهش دهد و تعداد گیت‌های منطقی مورد نیاز برای انجام عملیات را نیز کمتر کند.

در رایانش کوانتومی یا کلاسیک، گیت منطقی عملیاتی است که یک ورودی را دریافت کرده و پس از پردازش، آن را به یک خروجی تبدیل می‌کند.

تان درباره سرمایه‌گذاری خود در IonQ توضیح داد که پس از اینکه بنیان‌گذار این شرکت، یک کارآفرین کره‌ای، با او تماس گرفت، ایده استفاده از یون‌های به‌دام‌افتاده برایش جالب بود. IonQ با استفاده از لیزر، اتم‌های خنثی ایتربیوم (Ytterbium) را با خارج کردن یک الکترون به یون‌های دارای بار مثبت تبدیل می‌کند.

پس از جلب شدن توجه تان، مدیرعامل اینتل شخصاً شروع به خرید سهام این شرکت کرد. پس از ورود IonQ به بازار سهام، تان نیمی از سرمایه‌گذاری خود را فروخت، اما همچنان فعالیت‌های این شرکت را دنبال می‌کند.

مدیرعامل اینتل تأکید کرد تقاضای بازار، کلید موفقیت رایانش کوانتومی است

همان‌طور که IonQ از اتم‌های ایتربیوم به‌عنوان کیوبیت استفاده می‌کند، شرکت PsiQuantum از ذرات نور موسوم به فوتون برای ساخت کیوبیت بهره می‌گیرد.

با توجه به این رویکرد و استفاده PsiQuantum از خطوط تولید سنتی ریزپردازنده برای ساخت تراشه‌های سیلیکون فوتونیک، سرمایه‌گذاری تان در این شرکت چندان تعجب‌آور نیست.

«پاتریک گلسینگر»، مدیرعامل سابق اینتل نیز با PsiQuantum ارتباط دارد و به‌عنوان شریک عمومی در شرکت Playground Global، یکی از سرمایه‌گذاران اولیه PsiQuantum، فعالیت می‌کند.

رایانش کوانتومی مبتنی بر فوتون PsiQuantum در کنار مزایای دیگر، نیاز به مبدل‌های سیگنال را از بین می‌برد و امکان انتقال داده از طریق فیبر نوری را فراهم می‌کند. این فناوری همچنین نسبت به روش مبتنی بر یون‌های به‌دام‌افتاده سرعت بیشتری دارد و به خنک‌سازی نیاز ندارد؛ البته آشکارسازهای فوتون همچنان باید در دمای بسیار پایین و به‌صورت کرایوژنیک خنک شوند.

تان به این مزایا اشاره کرد و گفت استفاده از فوتون‌ها باعث می‌شود بتوان «جهت و موقعیت را به شکل بسیار دقیق‌تری تعیین کرد و شبکه‌سازی بهتری داشت». او همچنین معتقد است این روش مقیاس‌پذیری بسیار بیشتری دارد.

همین موضوع باعث شد تان در PsiQuantum سرمایه‌گذاری کند و به هیئت‌مدیره PsiQuantum ملحق شود.

وقتی از تان درباره دیگر فناوری‌های نوظهوری که به آن‌ها علاقه دارد پرسیده شد، او فهرست بلندبالایی ارائه کرد. او از سیلیکون کاربید (Silicon Carbide) و ایندیوم فسفاید (Indium Phosphide) در شرایطی نام برد که فناوری CMOS به محدودیت‌های خود نزدیک می‌شود.

CMOS که مخفف Complementary Metal-Oxide-Semiconductor است، یکی از پایه‌های اصلی تولید نیمه‌هادی‌های مدرن محسوب می‌شود. بااین‌حال، این فناوری محدودیت‌هایی دارد؛ از جمله تحمل پایین دماهای بالاتر از ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد و ناتوانی در تحمل ولتاژهای بالا. به همین دلیل، دو فناوری جدید سیلیکون کاربید و ایندیوم فسفاید به‌عنوان گزینه‌های جایگزین اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند.

تان تنها به فناوری‌های مورد استفاده در تولید نسل آینده نیمه‌هادی‌ها محدود نشد و از خنک‌سازی میکروفلوئیدیک و الماس مصنوعی نیز به‌عنوان دیگر فناوری‌های مورد علاقه خود نام برد.

خنک‌سازی میکروفلوئیدیک می‌تواند در خنک کردن دیتاسنترها تحول ایجاد کند. در این روش، کانال‌های میکروسکوپی خنک‌کننده مستقیماً روی سطح تراشه ایجاد می‌شوند و در نتیجه، مایع خنک‌کننده فاصله بسیار کمتری با ترانزیستورهای فعال دارد.

الماس مصنوعی نیز به ماده‌ای تبدیل شده که اهمیت بیشتری در تولید نیمه‌هادی پیدا می‌کند. این ماده در ویژگی‌هایی مانند رسانایی حرارتی و مقاومت در برابر شکست الکتریکی عملکرد بسیار بهتری نسبت به مواد سنتی دارد.